breinverloedering

Lubach werkt mee aan breinverloedering van Nederland!

Als halve Amerikaan, ik ben namelijk geboren in Californië, heb ik met smart gewacht op een Nederlands programma dat in de buurt zou komen van de kwaliteit van shows zoals the Daily Show, The Tonight Show en Saturday Night Live. Jensen, alweer een tijd geleden, kwam behoorlijk dichtbij. Arjen Lubach en zijn crew, met Lubach op zondag, is niet alleen dichtbij gekomen maar voldoet mijns inziens aan de hoge standaard om met een flinke knipoog, met name de politiek op de hak te nemen.

De politieke kopstukken kunnen bij elke misstap rekenen op een enorme uitvergroting op de zondagavond. Zoals het hoort. Zeker net voor de verkiezingen. If you can’t stand the heat… Het programma verdient een dubbel compliment. Niet alleen wat hoogstaande humor betreft, maar ook op het vlak van fairplay en idealisme. Alle partijen komen aan de beurt maar geen enkele kopstuk wordt in het programma uitgenodigd. Voor de fairplay. Geert Wilders zal bijvoorbeeld nooit bij de linkse VPRO aan tafel gaan zitten. En in het kader van allemaal wel of allemaal niet, verdient Lubach hiervoor een groot compliment.

Als trainer gebruik ik met regelmaat de strategie van eerst complimenten geven, eerst vertellen wat goed gaat, voordat je corrigeert. Hierboven heb ik al ruim voldaan aan het complimenten-deel! Dus Arjen, je bent heel erg goed bezig, maar…..

De nieuwste rage: de Kamergotchi

In de aanloop naar de verkiezingen dacht het team van Lubach dat ze het Nederlandse volk wel een handje konden helpen met de likeability van de leiders van de diverse partijen. Want ja, menigeen ervaart toch wel een afstand tussen de Haagse politiek en de man op straat. Een app werd ontwikkeld, in de lijn van de vroegere Tamagotchi: de Kamergotchi. Een Tamagotchi is een virtueel huisdiertje, dat op je scherm uit een ei komt. De verzorging vindt plaats door op knoppen op je scherm te drukken. Hiermee kan je eten geven, spelen, het licht uitdoen om te gaan slapen en nog meer functionaliteiten die taken bij verzorging representeren. De Kamergotchi werkt volgens hetzelfde principe. Bij het starten van het spel zie je een ei op je scherm. En daar komt een politiek leider uit. En die leider ga je verzorgen. Of niet natuurlijk, maar de bedoeling is van wel. Er zijn drie mogelijkheden: eten geven, liefde geven of voeren met kennis. Natuurlijk is een combinatie van de drie het beste. Na een aantal keer voeden geeft de betreffende fractieleider op een gegeven moment aan dat het genoeg is. Er wordt dan geschorst voor zes minuten. Na die zes minuten kun je weer punten verzamelen door te “verzorgen”.

Ik heb het zelf geprobeerd. Mijn eerste politieke kind was Asscher. Mijn taak was dus om hem eten, liefde en kennis te geven. Helaas voor Asscher, zat ik in een drukke dag en omdat ik vrijwel geen aandacht had gegeven aan de nieuwe leider van de PvdA, heeft Lodewijk na een dag het loodje gelegd. Nieuwe kans met Kuzu van DENK. Het denken aan de verzorging van Tunuhan was ook niet weggelegd voor mij. Na een dag moest ik ook afscheid nemen van de kersverse voorman van de PvdA afscheiding. Ancilla van de Piratenpartij was ook geen succes. Ik werd er door haar van beschuldigd dat ik een ander had. Na één dag mocht ik haar dus ook uitzwaaien. Uiteindelijk met Pechtold, mijn vierde kuiken, heb ik het wat langer volgehouden! Ik geef hem zo nu en dan eten, liefde maar met name kennis. Dit alles om maar wat punten te verzamelen, want dat is het doel eigenlijk. Door op de knopjes te drukken ontvang je punten. En op een gegeven moment is het  genoeg en krijg je een schorsing van 6 minuten. Hierna kun je weer voeden. En punten verzamelen. Reageer je niet snel genoeg dan krijg je opmerkingen als “ben je mij vergeten”, “heb je een ander” of andere woorden met dezelfde strekking. Een leuk onschuldig spelletje toch?

Het verpesten van ons brein

Als breintrainer heb ik toch wat problemen met spelletjes zoals de Kamergotchi. Het lijkt namelijk onschuldig vermaak maar dat is het niet. Ik was zelf op zoek naar het educatief karakter, zoals bijvoorbeeld wat informatie uit de verkiezingsprogramma’s. Die ontbrak. De informatie die ik wel een keer ontving was dat de wietwet was aangenomen en dat Asscher heel dichtbij een vreetbui was… Okay, niet echt educatief dus. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Mijn grootste issue met het spel is de bijdrage die het levert aan ongezond gedrag, wat uiteindelijk leidt tot concentratiestoornissen, dingen niet kunnen afmaken of het niet ontwikkelen van vaardigheden van creativiteit en andere denkvaardigheden. Dit lijkt op gezeur van iemand die het spel niet leuk vindt, maar ik ga het uitleggen.

Onze mobiele telefoon met de vele apps zijn enorm handig en dragen bij tot effectiviteit. Het mobieltje doet echter ook iets anders met ons brein. Het trekt onze aandacht constant naar het apparaatje. Het idee dat we moeten kijken of we een whatsappje hebben, mail is binnengekomen, iemand je facebookbericht heeft geliked en zoals in ons voorbeeld, of Pechtold nu wél honger heeft. Wij lijken geobsedeerd door het krijgen van aandacht. Digitale aandacht. Die verslaving om constant een blik te werpen, is te verklaren door de werking van het menselijk brein. We zijn namelijk ingesteld op onmiddellijke bevrediging.  En voortdurend online zijn kan je een voortdurende directe bevrediging schenken. Bevrediging van de behoefte aan iets nieuws, persoonlijke aandacht, actie, plezier. Nu is die behoefte helemaal niet verkeerd. Het voortdurende aspect is het probleem. Dat het een gewoonte wordt om constant je mobieltje te checken. Ongemerkt neemt je capaciteit om met aandacht ergens mee bezig te zijn, beetje bij beetje af. Totdat het een opvallend probleem wordt in de vorm van slechte studieresultaten, belabberde timemanagement en het algemeen gevoel van veel te veel prikkels.

Ouderwets gezeur?

Nog steeds het idee dat het maar gezeur is van iemand die de Kamergotchi niks vindt? Bedenk dan maar eens dat veel scholen de Tamagotchi verboden in verband met afnemende schoolresultaten. En het jarenlange onderzoek van neuropsychiater Theo Compernolle is ook vermeldenswaardig. Zijn onderzoek toont aan dat constant online zijn, noodlottige gevolgen heeft voor onze productiviteit, creativiteit en gezondheid. En alle kleine, onschuldig lijkende, aandachtstrekkers kunnen uiteindelijk leiden tot gevoelens van drukte, overspannenheid en uiteindelijke de veel te vaak voorkomende burn-outs. Misschien is het beter om onszelf af en toe meer aandacht te geven dan de aandacht aan een digitale baby. Zodat we ietsje minder ons brein verpesten. Willen we ons brein op een goede manier prikkelen met politieke satire? Dan verwijs ik wel naar de zondagavond met Lubach. Maar dan wel met de mobiel op stil!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *